Barne barnekoa

Zure zatia nintzela oroitzen dut,
zure barne barnean nengoela,
baina ezinezkoa izan zen betiko,
horrela egotea.

Kaletik eskuak emanda gindoazen,
zu ta nik elkarrekin,
hainbeste maite zintudan,
hainbeste maite zaitut...

Urte asko pasa dira,
agian denborak eta distantziak,
gero eta gehiago urruntzen gaitu,
agian urteek,
gero eta gehiago banatzen gaitu,
baina maitasunean ere,
gero eta gehiago maite zaitut.
Guztia zor dotzut,
guztia,
bizia zor dotzut.

Zu gabe ez nintzateke ezer izango,
zu gabe ez naiz ezer.

Eta poema hau,

gaur egun nere bizitzako neska garrantzitsuena denarentzat:

nire amatxo

Metro karratu batean

Ikusi zintudanean,
hasi nintzen korriketan,
zurea izan nahi nuen,
nire besoetan zeu egotea,
zure begirada goxo hartan,
behin da berriz erortzea.

Baina azken oztopoa,
ebitaezina,
bion arteko kristal bat lez altxatzen dena,
ezin zaitut ikutu,
nahiz eta metro gutxitara egon.

Ikusten zaitut,
ikusten nauzu,
zure begirada nabari dut,
ohiuka ari naiz,
ez nauzu entzuten,
ez nauzu sentitzen.

Pixkanaka urruntzen zara,
ezin dut jasan,
ezin zaitut utzi,
nire bizitza zara,
nire ilargia,
nire itsasoa,
eta unibertsoa.

Eta zer egingo dut zu gabe?
... ... ...


Denbora gelditu da,
distantzia urratuz,
ez dago oztoporik,
maitasuna ez du ozoporik.

Hala ere distantzia handia izanik,
ni haruntz korrika egiten dut,
zeu honuntz,
eta egunen baten,
bixok topatuko gara.

Miss Mantita-ri dedikaute

Udazken gau bat

Nere bihotzak euri tantak nabari ditu gaur,
neure bizi gainazala bustiz,
euria ari du kanpoan,
ekaitza da barruan,
eta edurra bezain hotza den beldurra,
nirekin dago gaur.

Ez dago inolako surik,
gaur berotuko nauenik,
gure arteko sua aspaldi itzali zen,
eta ez da inoiz berpiztuko.

Kalean euria,
etxean hotza,
gorpuan zehar heriotza,
eta nire barne barnean,
betikoa,
zauriturik dagoen bihotza.

Bakardadea

Azken finean zer da bakardadea?
galdera hura buruan bueltaka, egunero, gauero,
bakarrik sentitzean eta ezer ez aurkitzean.

Bakardadea,
iluntasuna da niretzat, argi eza,
aurrera begiratzea eta aurrean metarik ez aurkitzea,
esperantza gabea da bakardadea.

Bakardadea,
zure muxuak ez izatea da,
neuk zeureak kutxa batean gordeta ditudalarik,
zureak ez ditut iñon ikusten,
eta hori da bakardadea.

Bakardadea,
zu gabe egotea da,
zure eskuak ez izatea,
zure begirada iñon ez topatzea,
ezereza besarkatzean dago bakardadea.

Bakardadea,
zure maitasuna ez aurkitzea da,
neuk hutsik dudan kutxa hura,
maitasunaren, amodioaren kutxa,
eta bakarrik dago, bakardadean,
eta hori da bakardadea.

Eta azken finean,
zuk nahi duzunean,
amaitzen da bakardadea,
nire bakardadea.

Bakardadea,
zu gabe egote da niretzat,
ez dago besterik,
zu zaitut maite,
zu eta zure konpainia,
bakardadea hiltzen duen hori.

Zugana, pauso bat eman nahi dut, irribarre bat bilatzeko asmoz, bakardadea bakarrik usteko, muxuka nazazu; Nirea izan nahi duzu?

Bion artekoa

Denbora gelditu nahi dut,
betirako nahi zaitut,
betirako, zure eskuek,
eta nireek elkar egitea,
eta inoiz, inoiz ez askatzea.

Batzutan, urrun zaudenean,
nire bihotzean sentitzen zaitut,
nirekin zaudenean,
zure besoetan erortzen naiz.

Zurea naiz,
zuretzako maitea,
zure printze eroa,
eseri zaitez,
nirekin, nire alboan.
Zure ezpainek eta nireek,
fantasiazko ipuin bat idatziko dute,
betirakoa,
elkarrekin ametsak errealitate bihurtuz,
mundua aldatuko dugu.

Hauxe da maitasunaren izaera,
agian eroa,
baina nirea, eta zurea,
azkenean barea, nire barnean.

Bion arteko istorioa da,
gurea...
erabat sinplifikatuz gero,
zu zara, zu,
nire erotasunaren arrazoia,
eta baita ere,
nire larrosa maitea,
zeu zara baita ere,
aurrera jarraituko dudan bidea.

Amodioaren basamortuan galduta

Ezerraren erdian,
ezintasuna,
amodio galduaren basamortua.
Esperantza sikatzen da,
ez dago nire bihotza bustiko duen muxurik,
ez dago, inolako printseza erorik,
bakarrik dago, bakarrik isiltasuna,
eta ez dago ilargia,
ez dago eguzia
ezta itsasoa,
ez dago izarrik,
ezta hitz goxorik,
ez dago jarraitzeko arrazoirik.

Ohiuka, amildegiaren ertzetik,
non zaude?
Ez dago erantzunik.

Ez zaude...
inon ez zaude...

Zutik dagoen herria

Ekaitza, iskanbila,
herioa, isiltasuna...
baina loretxo bat jaio da,
bider erdian dago,
erdi galduta,
baina zutik dirau,
bakarrik baina zutik,
herri baten azken zatia,
lehen esperantza ordea.

Gaur, bihar bihurtu da,
gaur herria oraindik zutik dirau,
gaur, lore bat zena,
zelai berde bihurtu da,
gaur garaipena ospatuko dugu,
gaur gurea dena defendatuz,
gaur bizirik dirau Euskal Herria!

Hasia da malkoen guda

Berriz iraganean murgilduta,
aurkitzen naiz,
bide erdian galduta,
ezer egin ezinik.
Gaurko eguna,
malkoek marrazten dute,
geroa ikusi ezinik,
ezintasuna dakarkidate.

Zergatik esan zenuen ezetz,
nirea etzinela izango?
zergatik jolasa erdizka utzi?
eta nire arima galdua,
bide erdian zauritua,
aurrera egin ezinik,
atzean ezer ikusi ezinik.

Eta nire buruan bueltaka,
behin eta berriro zure irudia,
zure begiak ahaztea,
ezinezkoa,
zeure irrifarra,
nire bihotza....zauritua.

Arnasa artu ezinean,
galdezka, egun beltzetan,
1aren hurrengoa 2a den,
edota beltzaren hurrena zuria.
Ekaitza badator, pakea aspaldi galdu nuen.
Hasia da malkoen guda.

"aldekoa"-ntzako dedikatua